دل من ، در دل شب ،
     خواب پروانه شدن می بیند.
مهر در صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا می چیند
آسمان ها آبی،
پر مرغان صداقت آبی ست ـ
دیده در آینه ی صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق،
می گشاید پر و بال.
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟
ـ نه ،
ـ از آن پاک تری
تو بهاری ؟
ـ نه ،
ـ بهاران از توست
از تو می گیرد وام ،
هر بهار این همه زیبایی را .
هوس باغ و بهارانم نیست.
ای بهین باغ و بهارانم تو !.....

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتنم دل شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنها تر از من می روی

آرزو دارم تو هم عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی این برخوردهای سرد را

من در این گوشه ویرانه

 به تنهایی خود می نگرم

و به آبادی تو به زیبایی چشمان سحر خیزت

من به تو می بالم

که چنین اوج می گیری با وجود همه بی بالی ها

پس مرا یاد کن

که دیری است از خاطرهای رفته ام

مرا به سوی خود بخوان

بگذار سخن بگویم

که روزگاریست مهر خاموشی بر لب زده ام

محتاج آرامشم

بال پروازم شکسته 

و در هیاهوی مردمان گم گشته ام

و اگر به سویم ایی و باورم کنی

دوباره بال می گشایم

وتا ابدیت همراه تو پرواز را تجربه خواهم کرد

دریابم ای همراه خیالیم

در زندگی آنچه زود از دست می رود خود زندگی است.از این روزها فقط خاطراتی به جا می ماند.

خاطراتی که در سرنوشتمان فقط گاهگاهی تصویر تاریک و روشن این دوران

را نمایان می کند و هرزمان که می گذرد برگی از

 صفحه خاطرات کنده و به پیمانه عمر

 اندکی افزوده می شود.

دیگه نمی خوامت

انگاه که نیلوفر های برکه وفا پرپر شدن

وگلبرگهای عهد تو خشکیدن

یاسهای وحشی لبخند تلخی زدند

و تو مرا از یاد بردی

انگاه که ابرها

اشکهایشان را نثار ادمیان کردند

تا بذر محبت جوانه بزند

زیر چتر سیاه خود نهان شدی و مرا از یاد بردی

دیگر به فلک شکایتی نخواهم کرد

بر لب همان برکه طلایی

که روزی نیلوفرهای عشق در ان می روییدن

خواهم رفت و خواهم گفت

من نیز تو را از یاد خواهم برد

می رسد روزی که بی من روزها را سر کنی

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار عشق من

نامه های کهنه ام را مو به مو از برکنی

* به یاد روزهای تنهایی خودم*

و بیاد روزهایی که  تو از کنارم می گذشتی

و من به امید نگاه تو...

ای ماه شبهای تاریکم

گم کرده ام تورا...

سپیده گفت با طلوع آفتاب نگاهت را در انتظار باشم

ما افسوس که در واژه نامه زندگیم

طلوع غریبی می کند

گفت به دیروزت بنگر

دیروزم را غروب به یغما برد

و تنهایم گذاشت

امروز را که جست وجو می کنم

جز گریه های دلتنگی و دلواپسی فردا

و خاک سردی که در آغوشم می گیرد

ودستان لرزانی که بر سنگ

سردی گلهای نرگس را پر پرمی کند

چیزی نمی یابم

آسمون ، تو ميدوني كار كيه ، ‌بونه نيار

دل مـهتاب و كي از نـگـاه من رنجونده

آسمون ، ترانه هام و كي به جز اون خونده
نـكنه ستـاره ها دوبـاره شيطوني كنن
تو خيال خامشون ماهم و زندوني كنن
نكنه سايه بياد به اسم شب حرف بزنه
من و بد نام كنه ، مريما رو از جا بكنه
آسمون چشام چرا امـانت ابـرا شدن
ورقـاي دفـترم يكي يكي تنها شدن
دل مـهتاب من از كدوم غزل رنجيده
از توي ترانه هاش اسمم و كي دزديده
جاي پاي كيه رو سنگاي خيس كوچه مون
قسمت ميدم ، بگـو كـار كيه آي آسمون
دل مهتاب واسه چي پس ميزنه دل منو
راز اين ترانه رو كي ميدونه جز من و تو
آسمون با چشم من گُلا رو آب پاشي نكن
رو زمينـاي گـِلي عكسمـو نقـاشي نكن
اگـه مـاهِ من بـره ميشم شبيـه برهـوت
مثه پروانـه اسير حيـله ي يه عنكبـوت